اورشلیم قلب جهان

 

 

شهر اورشلیم سه هزار سال پیش به دستور حضرت داود (דוד המלך) پادشاه یهود بنا نهاده شد و فرزند وی حضرت سلیمان (שלמה המלך) خانۀ خدا (בית המקדש- بیت المقدس) نیایشگاه مرکزی یهودیان را به روی تپه ای در وسط آنجا برپا ساخت. بیت المقدس که به روی تپۀ صیون (ציוןZion-) برپا گردید (و از همین جا واژه صیونیسم Zionism در عصر معاصر ساخته شده)  مظهر استقلال و سیادت ملی یهودیان بود و هنگامی که اشغالگران خارجی بیت المقدس را ویران کردند، در واقع حکومت مستقل یهود را از میان برداشتند.

اورشلیم نه تنها خاستگاه دین یهود است، بلکه حضرت مسیح نیز در این شهر  به تبلیغ اندیشه های خود می پرداخت و حضرت محمد نیز نخست اورشلیم را به عنوان قبله گاه مسلمانان تعیین کرد، ولی پس از چندی ترجیح داد قبله را به مکه منتقل کند. از این رو اغراق آمیز نخواهد بود اگر گفته شود که دو سوم از جمعیت جهان نسبت به شهر اورشلیم دارای احساسات ویژه هستند.

اشغالگران خارجی، همیشه برای آنکه بتوانند سیادت و قدرت یهود را پایمال کنند، نخست درصدد تسخیر اورشلیم برمی آمدند.

امروز اورشلیم نه تنها کانون ایمان و دین یهود است، بلکه مرکز و مظهر سیادت و حق حاکمیت ملت اسرائیل نیز محسوب میشود و شخصیت های سیاسی کشور، همگان بر ضرورت حفظ یکپارچگی اورشلیم تأکید می گذارند.

تا اوائل قرن بیستم، اورشلیم دارای جمعیت کمی بود که اهالی آن در داخل دیوارهای بلندی که شهر را محصور میکرد می زیستند. ولی از اوائل قرن بیستم، یهودیانی که در اورشلیم زندگی می کردند، همراه با مهاجران یهودی که از کشورهای مختلف به سرزمین پدری باز گشتند، خود را در محله یهودی نشین محدود اورشلیم باستانی در مضیقه احساس می کردند و از این رو در خارج از حصار شهر به ایجاد محله های جدید پرداختند و بتدریج بخش غربی اورشلیم را بوجود آوردند که همه آن یهودی نشین است.

در داخل حصار شهر (که اورشلیم شرقی نامیده میشود)  چهار محله وجود دارد که یکی از آنها متعلق به اعراب مسلمان، دیگری متعلق به مسیحیان و سومی یهودی نشین بوده است. در کنار محله یهودیان، محله کوچکی نیز به ارامنه اختصاص دارد که دارای کلیسا و صومعه نیز میباشد.

 

گفتیم که اورشلیم (شهر صلح) سه هزار سال پیش به دستور حضرت داود بنا شد. ولی در سال 586 قبل از میلاد سپاهیان امپراطوری بابل به سرزمین یهود حمله بردند و اورشلیم را به تصرف درآوردند و بیت المقدس یهود را ویران کردند. کورش بزرگ پادشاه دادگستر ایران امپراطوری بابل راشکست داد و در سال 457 قبل از میلاد به یهودیانی که در اسارت بابل می زیستند اجازه داد به سرزمین پدری خود باز گردند و بیت المقدس یهود را دوباره بنا کنند. «کورش کبیر» نه تنها وسائل مذهبی بیت المقدس را که به غارت رفته بود به یهودیان بازگرداند، بلکه کمک مالی نیز در اختیار آنان گذاشت تا نیایشگاه بزرگ و مظهر سیاست و حاکمیت خود را بازسازی کنند.

در طول تاریخ سه هزار ساله، اورشلیم به تصرف ارتش های متعددی درآمد و بارها ویران گردید. پس از سپاهیان بابل، ارتش اسکندر مقدونی به این سرزمین حمله برد و چند صد سال پس از آنان، رومیان بر این سرزمین مسلط شدند . هنگام ظهور حضرت مسیح ، اورشلیم در تصرف سپاهیان روم بود که از فعالیت مذهبی وی ناخرسند بوده و او را به صلیب کشیدند.

در سال 69 میلادی تیتوس امپراطور روم دستور محاصره اورشلیم را صادر کرد و بیت المقدس یهود را ویران ساخت (این حادثه همانند ویرانی بیت المقدس اول در روز نهم ماه عبری آو אב روی داد).

از ویرانه های معبد مقدس، تنها دیواری باقی مانده که «دیوار شرقی»  (כותל המערבי) نامیده میشود و از آنجا که در طول  تاریخ زیارتگاه یهودیانی بوده که در سوگ از دست رفتن استقلال یهود در کنار آن اشک می ریختند، به «دیوار ندبه» معروف شده است.

در سال 132 میلادی، یک یهودی مبارز به نام برکوخبا (בר-כוכבא) که خود را رهبر یهودیان منطقه شمالی گالیل (גליל) خوانده بود علیه سپاهیان روم فرمان شورش صادر کرد. رومیان برای سرکوب این شورش هزاران نفر یهودی را به قتل رساندند.

با برروی کار آمدن امپراطوری بیزانس، شهر اورشلیم دوباره رونق یافت و کلیساهای متعددی در آن ساخته شد. ولی در سال 638 – یعنی چند سالی پس از ظهور حضرت محمد - اورشلیم مورد حمله اعراب قرار گرفت و آنان بدون خونریزی، این شهر را از دست مسیحیان بیرون آوردند و آئین دینی خود را در آنجا حکمفرما ساختند- ولی یهودیان به اقامت خود در شهر و پای بندی به آئین خویش ادامه دادند.

از آنجا که در دین اسلام آمده است که حضرت محمد با اسب براق شبانه از مکه به نقطه ای بنام الاقصی آمد، به دستور عمر خلیفه مسلمانان، بروی تپۀ موریا (הר מוריה- که تپۀ صیون نیز نامیده می شود و بیت المقدس یهود به روی آن برپا بوده) مسجد قبة الصخره بر پا گردید که گنبد طلائی و گرد آن را در بسیاری از عکس های اورشلیم میتوان دید .

با انتقال مرکز خلاقت اسلامی به بغداد،  اوضاع سیاسی و اقتصادی اورشلیم رو به نزول گذاشت- ولی همچنان مقام خود را بعنوان زیارتگاه یهودیان، مسیحیان و مسلمانان حفظ کرد.

جنگ های صلیبی در سال 1095 موجب گردید که گروهی سپاهیان متعصب مسیحی که از اروپا آمده بودند، اورشلیم را تسخیر کردند و حاکمان عرب را مغلوب ساختند.

صلیبیون از یهودیان نیز منزجر بودند و به موازات قتل مسلمانان به نابودی جوامع یهودی نیز پرداختند. ولی پس از صد سال، صلاح الدین الایوبی سردار عرب توانست صلیبیون را شکست دهد و آنها را تار و مار کند. با پیروزی صلاح الدین، یهودیان آواره نیز توانستند به سرزمین پدری و خاک اورشلیم باز گردند.

اورشلیم و سراسر خاک اسرائیل مدت چهار صد سال در تصرف سلطان عثمانی بود که خود را خلیفه مسلمانان میدانست. در این سال ها بسیاری از یهودیانی که از اسپانیا اخراج شده بودند در سرزمین های تحت تسلط امپراطوری عثمانی و از جمله اورشلیم مستقر شدند و در قرن هیجدهم نیز هزاران یهودی از سرزمین لیتوانی به این خاک آمدند و یهودیان در سال 1860 نخستین محله خود را در خارج از حصار اورشلیم باستانی  برپا ساختند.

یهودیان به تدریج محله های متعددی در خارج از حصار شهر بنا کردند که اکثر آنها هنوز پابرجاست و یادآور تاریخ این شهر و یهودیان ساکن آن میباشد. یک محله توسط یهودیان ایرانی و یک محله با کمک یهودیانی که از بخارا آمده بودند بنا گردید که شمار قابل ملاحظه ای از خانه های آن هنوز وجود دارد.

در پایان جنگ جهانی اول قیمومت سرزمین اسرائیل به بریتانیا سپرده شد و انگلیسی ها اورشلیم را به عنوان مرکز حکومتی خود در این ناحیه تعیین کردند. یهودیان در سال 1918 سنگ بنای نخستین دانشگاه یهودی جهان را با نام دانشگاه  عبری اورشلیم (האוניברסיטה העברית בירושלים) نهادند و در کنار آن بیمارستان معروف هداسا (הדסה) را بنا کردند.

در جریان جنگ استقلال اسرائیل، شرق اورشلیم به تصرف ارتش اردن درآمد و از غرب اورشلیم جدا شد و بین دو بخش شهر دیوارهای بلند برپا گردید و سربازان اردنی در شرق شهر، در برابر سربازان اسرائیلی در بخش غربی آن موضع گرفتند.

این وضع تا آغاز جنگ شش روزه در ژوئن سال 1967 ادامه یافت و پس از آنکه ارتش اردن شکست خورد و عقب نشینی کرد، دو بخش اورشلیم دوباره یکپارچه گردید و دولت اسرائیل با تصویب قانون ویژه در «کنست» (پارلمان)  به این وحدت دوباره جنبه قانونی داد. اعراب شرق اورشلیم از همه حقوق شهروندی برخوردار شدند- ولی از آنجا که تابعیت اسرائیل بر آنان تحمیل نگردیده، حق شرکت در انتخابات پارلمانی اسرائیلی را ندارند- ولی میتوانندآزادانه در انتخابات شهرداری شرکت کنند.

با آزادی شرق اورشلیم، کتل همعراوی (כותל המערבי- معروف به دیوار ندبه) نیز از تصرف اردنی ها خارج شد و اسرائیلیان و یهودیان دوباره توانستند آزادانه به آنجا بیایند و به نیایش بپردازند. پس از جنگ شش روزه، محله یهودی نشین شرق اورشلیم که در دوران حکومت اردن کاملا" ویران شده بود بازسازی گردید و خانه های جدیدی به آن اضافه شد.

در سالهای اخیر بر زیبائی های اورشلیم افزوده شده و ساختمانهای مدرن بنا گردیده و برخی ساختمانهای قدیمی نو سازی و یا بازسازی شده است.

مسجدالاقصی نام مسجدی است، که در بخش شرقی شهر بیت‌المقدس ( اورشلیم ) قرار دارد.

مسلمانان نخست به سمت این مسجد نماز می‌خواندند. نام این مسجد در آیه اول سوره اسراء نیز آمده‌است، که اشاره به معراج دارد:

«سبْحَنَ الَّذِى أَسرَى بِعَبْدِهِ لَيْلاً مِّنَ الْمَسجِدِ الْحَرَامِ إِلى الْمَسجِدِ الاَقْصا الَّذِى بَرَكْنَا حَوْلَهُ لِنرِيَهُ مِنْ ءَايَتِنَا إِنَّهُ هُوَ السمِيعُ الْبَصِيرُ»

«پاک ومنزه‌است خدائی که در مبارک شبی بنده خود (محمد) را از مسجد الحرام (مکه) به مسجد اقصائی که پیرامونش را (به قدوم خاصان خود) مبارک ساخت ، سیر داد تا آیات خود را به او بنمایاند که همانا خداوند شنوا وبیناست.

مسجدالاقصی حدودا ۱۴ کیلومتر تا رام الله مرکز اداره موقت فلسطین فاصله دارد. دولت اسرائیل و یهودیان ساکن بیت المقدس(اورشلیم) اعتقاد داردند که در زیر مسجدالاقصی معبد هیکل سلیمان وجود دارد. و یکی از آرزوهای آنان تخریب مسجدالاقصی و احیای آن معبد است. از جمله تلاش مايكل دينس روهن در 23 اگوست 1969 که در این آتش سوزی در قسمت جنوب شرقی در حدود دويست متر مربع از سقف مسجد کاملاً منهدم گرديد و گنبد مسجد در پنج نقطه سوخت. همچنين يکی از آثار متبرک مسجد و يک منبر مخصوص که هشتصد سال سابقه داشت نيز کاملاً از بين رفت.

صخره

مقصود از صخره در اینجا، سنگی است که برای سه ادیان سماوی : اسلام ، مسیحیت ، و یهودیت مورد احترام است. در اثر آمده‌است که در شب معراج حضرت‏ محمد پسر عبدالله پیغمر اسلام از روی این صخره سوار بر براق و به معراج رفتند.

 طول و عرض صخره

طول صخره از شمال به جنوب ۵/۱۷ متر و عرض آن از مشرق به مغرب سیزده متر و ارتفاع آن یک تا دو متر است.

گنبد طلایی

گنبد طلایی قبه درست بر روی صخره قرار گرفته‌است. در صحن صخره، هشت چاه وجود دارد . بنای قبة را که بر روی این صخره واقع شده‌است، به دستور خلیفهٔ اموی عبدالملک بن مروان مابین سالهای (۶۹۱ _ ۶۹۲) میلادی ساخت شده‌است. خلیفه عبد الملک برای اینکه بتواند هزینه و مخارج این عمارات را تأمین نماید، دستور داد خراج و مالیات هفت سال سرزمین مصر را به این کار اختصاص دهند. قبهٔ المشرفه در بالاترین نقطهٔ حرم قدسی الشریف قرار دارد، وقبه الشریفه در مرکز شکل عدد (۸) واقع وطول ضلع آن (۲۰،۵۹ متر) و ارتفاعش (۹،۵۰) متر می‌باشد.

گنبد طلایی در زمان اشغالگران صلیبی

در سال ۱۰۹۹ میلادی ، اشغالگران صلیبی‌ها این گنبد زیبا قبه به کلیسا تبدیل نمودند و بر روی صخره ، جایگاه قربانی کردن قرار دادند، اما الملک الناصر صلاح الدین‏ ایوبی پس از فتح بیت المقدس آثار صلیبیون را از بین برد و گنبد را تزیین نمود و دیوارها را با سنگ مرمر پوشانید . در دوران پادشاهان ایوبی و ممالیک مصر و خلفای‏ عثمانی به تعمیر و مرمت ساختمان مسجد اهمیت فراوانی‏ دادند، چنانکه زیبایی های‏ هنر معماری اسلامی در مسجد به فراوانی دیده می‏شود .

 زیبایی قبه الصخره

قبة الصخره یکی از زیباترین اماکن مقدسهٔ روی زمین است و از نظر سبک معماری، نقشه و ساختمان از معدود ساختمان‌های بی نظیر جهان محسوب می‌گردد، زیرا دارای سه شاخص عمده در ساختمان می‌باشد که در دیگر مساجد و اماکن مقدسه مشاهده نمی‌گردد ، ساختمان مسجد قبه الصخره کلاَ بر روی سکوئی ذوزنقه‌ای شکل واقع شده که ابعاد آن عبارتند از :

• ضلع شمالی ۱۵۰ متر.
• ضلع جنوبی ۱۲۵ متر .
• و اضلاع دو طرف هر یک ۱۶۰ متر .

قبة الصخره به علت زیبایی بسیار و همچنین ارزش و بهای زیادی که خلفای اسلامی برای آن قائل شده‌اند، در نظر مسلمین پر اهمیت تر از بنای مسجدالاقصی فرض شده‌است ، در صورتی که این چنین نیست .

 گنبد طلایی وحرم شریف

گنبد طلایی قبه تقریبا در میانهٔ حرم شریف واقع گردیده ، سه متر و نیم از کف و صحن حرم شریف بلند تر است و با هشت پلکان از چهار طرف به صحن حرم مربوط می‌شود ، این پلکان‌ها را در اصطلاح موازین می‌نامند . طول بعضی از این پلکان‌ها زیاد بوده و با معماری بسیار زیبایی ساخته شده‌است که با محاذات ستون‌ها و طاق‌هایی بر روی آن‌ها ، منظره دروازه‌هایی را پیدا می‌کند که با شکوه خاصی در اطراف سکو دیده می‌شود . به نحوی که شخص از پایین احساس می‌کند که از دروازهٔ بزرگی باید وارد مسجد شود . در جستجوی علت احداث این سکو چنین بنظر می‌رسد که برای حفظ حالت طبیعی صخره مقدس که قلهٔ کوه بوده و برای تبدیل شیب تند اطراف آن به یک سطح مسطح و صاف بنا گردیده‌است.

 شکل قبة الصخره

بر خلاف دیگر مساجد جهان ، واماکن وساختمان‌های مساجد و اماکن مقدس که معمولا مستطیل شکل هستند، شکل قبه الصخره از یک هشت ضلعی منظم تشکل گردیده که طول هر یک از اضلاع آن ۲۰/۱۹ متر و قطر آن ۸۶/۵۴ متر است . همچنین ساختمان قبةالصخره باز هم برخلاف ساختمانهای مساجد معمول فقط دارای یک گنبد بزرگ می‌باشد که قطر آن ۷۷/۲۳ متر و ارتفاعش ۲۱ متر می‌باشد . ارتفاع ساختمان از کف تا انتهای گنبد ۳۳ متر است .

درون قبه الصخره

در داخل ساختمان دو ردیف ستون بر روی دو دایره متحدالمرکز قرار دارد . در دایره بزرگ هشت ستون بزرگ است که بین آنها نیز ۱۶ ستون با قطر کمتر بر روی همان دایره پایه گذاری شده‌است . بر روی دایرهٔ کوچک که داخل دایره مذکور قرار دارد، چهار ستون برگ در چهارگوشه و بین آنها نیز مجموعا دوازده ستون ساده تعبیه شده‌است . گنبد بر روی ستون‌های این دایره احداث گردیده‌است . فواصل بین این ستون‌ها به کمک محجری چوبی و مشبک با ارتفاع متجاوز از یک متر محصور شده‌است .در حقیقت این محجر به منظور محفوظ داشتن صخره مقدس احداث گردیده‌است و فقط در قسمتی که شکل درب ساخته شده می‌توان وارد محوطه صخره مقدس شده و به آن دست مالید . در کنار یکی از ستون‌ها و در قسمت جنوبی صخره مقدس، محفظه‌ای ساخته شده‌است که به وسیلهٔ نردبانی فلزی به سقف گنبد متصل می‌شود که به نشانهٔ محل حرکت تاریخی پیامبر اسلام محمد برای معراج سماوی مذکور در تفاسیر است.

روشنایی

نور و روشنایی داخل ساختمان به وسیلهٔ دو ردیف پنجره تامین می‌گردد که یک ردیف آن در دیوارهای هشت ضلعی و ردیف دیگر در دیواره تحتانی ساختمان است. این دیوراها با بهترین سنگ‌های مرمر و نیز دیوارهای بالا با بهترین کاشی‌های بسیار زیبا ومجلل پوشیده شده‌اند. در سطح درونی گنبد آیاتی از قرآن مجیدبا بهترین خط و با طلای ناب نوشته شده‌است .

سطح بیرونی گنبد طلایی

سطح بیرونی گنبد مطلا (مُذَهَب) است و از نوعی آلیاژ مخصوص پوشیده شده‌است که دائما به رنگ زرد می‌درخشد . قبه الصخره چهار درب ورودی دارد که در چهار سمت:

• شمال.
• جنوب
• شرق.
• غرب.

قرار دارند . معمولا فقط درب غربی برای ورود و خروج نمازگزارن باز است . درب جنوبی به نام باب المکه و درب شرقی به نام باب القضاء معروف است .

مسجد الصخره

چنانچه گفته شد صخره ی مقدسی که پیامبر اسلام از روی آن به معراج رفتند در داخل قبه الصخره و درست در وسط آن قرار دارد . در داخل این صخره غاری وجود دارد که حدوداً ده نفر می‌توانند در آن نماز بخوانند و به همین جهت این محوطه را «مسجد صخره» می‌نامند . کف مسجد الصخره در حدود ۳ متر پایین تر از کف «قبه الصخره» است. داخل مسجد الصخره به وسیلهٔ برق روشن می‌گردد . «صخرهٔ مقدس» و «مسجد الصخره» در داخل آن قراردارد، در حقیقت یک قطعه سنگ واحد بزرگی است که در اصل قلهٔ کوهی بوده‌است و لذا سطح بیرونی آن به صورت حرم هرمی از کف «قبه الصخره» به اندازهٔ یک متر و نیم بلندتر بوده و بر آمده می‌باشد . این صخره که سخت است دارای رنگ سفید مایل به کرم و تقریبا مانند نوعی مرمر به نظر می‌رسد . در أثر زلزلهٔ سال ۱۰۶۷، تَرکی بر روی صخره ایجاد شد که هم اکنون قابل مشاهده‌است .

 

 

 «مالکیت زمین در شرق بیت المقدس موضوعی بسیار حساس است. بیشتر ساکنان این محل فلسطینی هستند و فلسطینی‌ها امیدوارند روزی پایتخت خود را در آن به پا کنند. اما اسرائیل تمام بیت المقدس را پایتخت دائمی خود می‌داند. بیت المقدس شرقی مانند کرانه باختری در سال ۱۹۶۷ به اشغال اسرائیل در آمد. دولت اسرائیل در سال ۱۹۸۱ بیت المقدس شرقی را به خاک خود ضمیمه ساخت، اما از نظر بین المللی این امر به رسمیت شناخته نشده‌است.»

 

اورشلیم نه تنها پایتخت اسرائیل و مرکز حکومتی آن است، بلکه دارای موسسات و نهادهای فرهنگی و علمی و اجتماعی متعددی میباشد. گرچه بسیاری از کشورهای جهان به علل سیاسی اورشلیم را به عنوان پایتخت اسرائیل به رسمیت نمی شناسند، ولی موقعیت سیاسی اورشلیم عملا"  تحکیم شده و این واقعیت را بسیاری از کشورها به طور عملی پذیرفته اند.

مقر ریاست جمهوری اسرائیل، پارلمان کشور (כנסת- کنست) ، اقامتگاه نخست وزیر، موزه ملی اسرائیل و بسیاری از نهادهای مهم و مرکزی دیگر نیز در اورشلیم قرار دارد و دانشگاه عبری اورشلیم معروف ترین و پر اهمیت ترین دانشگاه اسرائیل محسوب میشود.

در سالهای اخیر با افزایش جمعیت اورشلیم، بر شمار اماکن تفریحی و گردشگاههای آن نیز افزوده شده است. در این سالها تعداد زیادی رستوران، کافه، بار، موزه، باشگاه و تفریحگاه به شهر افزوده شده و شهرداری گردشگاههائی برای عموم برپا ساخته است.

یکی از اماکن مهم اورشلیم موزه «ید و شم» (יד ושם) است که در آن بنا به ادعا آثار جنایات آلمان نازی نگاهداری میشود و دیدن آن بسیار تکان دهنده است. آرامگاه بنیامین زئب هرتسل (בנימין זאב הרצל) بنیانگذار کشور یهود در اورشلیم قرار دارد و در فاصله کمی از آن  محل دفن یتسحاک رابین (יצחק רבין) نخست وزیر مقتول، و در کنار آن آرامگاه نظامی اورشلیم قرار گرفته است.

مکانی که گفته میشود آرامگاه حضرت داود (דוד המלך) است یکی از زیارتگاههای یهودیان محسوب میشود. در موزه ملی اسرائیل می توان طومارهای بسیار قدیمی مذهبی را مشاهده کرد که اهمیت جهانی دارد.

در محله قدیمی اورشلیم که یهودیان ارتدکس اروپائی تبار در آن زندگی می کنند (محله مئآ شعاریم –מאה שערים یا صد دروازه)  می توان یهودیانی را مشاهده کرد که با رداهای بلند قرن نوزدهم اروپائی شرقی در رفت و آمد هستند.

اورشلیم با بناهای سنگی خود، از هر نظر در جهان بی نظیر است.

 

 

 

 

دیوار نُدبه (در عبری: הכותל המערבי، تلفظ: هاکُتِل هاماعاراوی، تلفظ عامیانه عبری: کُتِل) مقدس‌ترین مکان مذهبی یهودیان است که در شهر اورشلیم (بیت المقدس) در کشور اسرائیل قرار دارد. بر باور یهودیان دیوار ندبه از آخرین باقی‏مانده‏های هیکل سلیمان است.

 

 اهمیت جفرافیایی دیوار ندبه

دیوار مقدس ندبه قسمتی از دیوار غربی مسجدالاقصی است. این مکان برای یهودیان، مسیحیان و مسلمانان بسیار مقدس است و پیروان ادیان ابراهیمی در این مکان به عبادت میپردازند.

 تولیت و امکان بازدید

دیوار ندبه در تولیت بنیاد کوتل قرار دارد که به وزارت امور مذهبی اسرائیل وابسته‌است. گفتنی است درهای دیوار ندبه به صورت بیست و چهار ساعته و در تمام روزهای سال بر روی زائرین و توریستها باز است و پیروان تمام ادیان میتوانند در آنجا به عبادت و یا بازدید بپردازند.

 

 

عکس های که در این پست از آنها بهره برده ام به وسیله دوست خبر نگار و عکاسم آقای تیم بورنیس که برای تهیه گزارشی در ماه اوریل سال جاری میلادی در سرزمین مقدس حضور داشته اند در اختارم قرار گرفته است البته شخصا تا به حال متاسفانه به این سرزمین سفر نکرده ام و یکی از آرزو هایم سفر به این سرزمین افسانه ای است جایی که در هر گوشه از خاکش می توان رد پای پیامبری را جستجو کرد ...

 

اینجا ساحل یافا است یکی از قدیمی ترین شهر های جهان که بنا به اساطیر برای اولین بار انسان در این محل دریا را دیده است .

این ساحل باستانی هنوزهم دیدنی است . این روز ها بندر یافا یکی از مهم ترین شهر های اقتصادی ،توریستی و سیاسی دولت اسراییل به شمار می رود . ساحلی که در میان اعراب به شاطی الانبیا معروف است و امروزه محل آفتاب گرفتن زنان نیمه لخت اروپایی است...